Nog even geduld!

Over een week ben ik alweer terug in Nederland! Dat klinkt bijhoorlijk heftig, maar gelukkig ga ik maar voor twee weekjes. Even een tussenstop maken zeg maar, om mijn familie en vrienden te zien, en om academische redenen: ik heb enkele toetsen die gemaakt moeten worden, zoals Spaans spreken en schrijven. De afgelopen twee maanden ben ik druk geweest; niet omdat ik het zo druk had, maar omdat er zich een nieuwe ontwikkeling heeft voorgedaan: dat wil zeggen dat ik nu verkering heb met (wederom) een Chileen. Zijn naam is Luis (dat spreek je dus ongeveer uit als Loe-íes) en ik ken hem van de universiteit, in feite ken ik hem omdat we samen de Cuasimodo-opdracht hebben gedaan, waar ik vorige keer over geschreven had.

Behalve dat ben ik een weekendje naar Buenos Aires geweest, op bezoek bij Selma, een paar dagen richting het strand van Viña gegaan, en is Selma ook hier naar toe gekomen, op mijn verjaardag (ik ben 21 geworden!). Foto’s hiervan staan rijkelijk op facebook (links zal ik proberen te plaatsen). Deze week heb ik leuke dingen gedaan, zoals Luis aan mijn oude gastgezin voorstellen (inclusief aan mijn ex – whaaa!), en karaoke zingen in een volle kroeg (gisteren).
Op de universiteit was het ook een drukke boel: ik heb ongeveer één toets of werkstuk per week. Desondanks werkt dat toch prettiger dan de toetsweken in Nederland, waarbij je alles tegelijkertijd krijgt getoetst en je je in die week tot huilens toe in de stress werkt. Ik heb inmiddels werkstukken geschreven over verschillende folklorische stukken uit Chili, over de cultuur van de Rapanui op Paaseiland, over het administratieve sisteem van de Inca’s en over de relatie tussen staat en subject in het Mexico van begin twintigste eeuw.
Buenos Aires was te gek. Hoewel kort, slechts 3 nachten, heeft Selma ontzettend haar best gedaan om me tijdens mijn bezoek de hele stad te laten zien, en ook nog eens om haar vrienden in het nachtleven te leren kennen. Je kunt je voorstellen dat ik achteraf doodop was. Buenos Aires is mooi – vooral de architectuur, die heel Europees aandoet, en de sfeer in de stad is magisch, met al die halfblote tangodanseressen, in de kou – maar gigantisch en druk. Vooral het verkeer is heel erg aanwezig en gevaarlijk, zoals Selma zei: “Als ik deze stad aan het einde van het semester weer kan verlaten zonder een ongeluk te hebben gehad, mag ik mezelf gelukkig prijzen.” De armoede was ook groot en bood een scherp contrast met de zo prachtige architectuur in het centrum: Selma bijvoorbeeld woont in een monumentaal pand, maar haar onderburen zijn twee zwervers die in het portaal slapen. Ik hoorde overigens, dat één van die twee buren een paar weken na mijn bezoek precies op die plaats was overleden… En in één van de meest toeristische barrio’s, La Boca, liepen we heel even een zijstraatje in en er kwam meteen een politiebusje aan dat zo vriendelijk was ons te vertellen dat we echt zo snel mogelijk die straat uit moesten, en dat zij wel even toezicht zouden blijven houden, opdat niemand ons zou overvallen. Desondanks heb ik toch ontzettend kunnen genieten van de sfeer, het geweldige eten en de toffe huisgenoten van Selma.
Mijn eenentwintigste verjaardag begon in Nederland natuurlijk zo’n zes uur eerder dan hier, waardoor ik op 8 mei al door mijn ouders gebeld en gefeliciteerd werd. Daarna, om twaalf uur ’s nachts zat ik buiten met enkele huisgenoten wijntjes te drinken en heb ik wederom felicitaties ontvangen, onder andere van mijn huisbaas María. Op mijn verjaardag zelf had iemand een flinke barbecue georganiseerd op de patio, met ruim negen kilo vlees. Luis was hier ook bij en het was weer een toffe avond. Pas op zaterdag 10 mei vierde ik mijn verjaardag écht. Op de markt had ik flinke vlees-, vis- en groenteninkoop gedaan, om mijn eigen barbecue te organiseren. Een gezellige groep vrienden was op komen dagen, en ik heb met Selma, Lotte en Stefan (een Duitser die Nederlands kan) “Het is een nacht” gezongen, cueca gedanst met Luis en later ook met Nicolas (mijn lespartner), een taart in mijn gezicht gekregen en er was een optreden van een heuse (dronken) accordeonartiest. Hoewel de avond toen al niet meer stuk kon, zijn we rond twaalven naar de uitgaansbuurt Bellavista gegaan om reggaeton te dansen, en kreeg ik als jarige jop gratis drank van het huis. Ik heb zelfs cadeautjes ontvangen op mijn verjaardag: chocola, kledingstukken, mokken, oorbellen en van Luis ook een heel spectrum aan presentjes, waaronder geitenwollen sokken van het eiland Chiloe, en van mijn huisbazen, María en Claudio, een prachtige zilveren ring met mineralen die Chili uitbeelden, een ring die bovendien door Claudio (juweelhandwerker) gemaakt is.
Zoals ik begon, zal ik ook eindigen: binnen een week ben ik weer Nederland. Ik hoop daar jullie allemaal te zien, en dan praten we verder. Tot snel!