Multicultureel en ingeburgerd

Alweer 2 maanden in Chili, o wat vliegt de tijd! De lessen zijn ruim een maand geleden in volle vaart begonnen, en de eerste toetsen zijn achter de rug! Ik volg vier vakken: Geschiedenis van Zuid-Amerika, Politieke ontwikkeling in Chili, Chileense folklore en Quechua, waarover ik al eerder gesproken had. Ik geloof dat ik mijn vakken goed gekozen heb, ze zijn namelijk waanzinnig interessant en ik heb geanimeerde docenten. Alleen Politieke ontwikkeling is bijhoorlijk ingewikkeld, veel nieuwe termen en bovendien een docent die zo snel praat dat zelfs Chilenen hem af en toe niet kunnen volgen (en die zijn wat gewend!). Voor elk vak heb ik twee keer in de week les, en die lessen duren 80 minuten. Dat is bijhoorlijk wennen, aangezien ik in Nederland vrijwel na elke 45 minuten een kwartier pauze kreeg (en verdiende, haha). Kortom: op de Universidad Católica zijn er veel meer contacturen. Ik heb elke week van maandag tot donderdag in de ochtend twee lessen, weliswaar moet er vroeg worden opgestaan, maar in de middag heb ik alle tijd voor mezelf (eigenlijk is die tijd voor huiswerk bestemd, maar tot nog toe wordt er vooral gefeest, of af en toe een siesta geslapen om het nodige in te halen. Maar niet gevreesd! Mijn eerste cijfer die ik binnen gekregen heb was een 6.2, en dat staat ongeveer gelijk aan een 9 in Nederland. Dat was voor Quechua ).
Op cultureel gebied heb ik ook al het een en ander meegekregen: 15 maart ben ik namelijk met Oty en de andere leden van mijn oude gastgezin naar Linares gereisd, zo’n vier uur richting zuiden, waar hun nicht Marcella ging trouwen. Het ging om het burgelijke gedeelde van de bruiloft: pas in september gaat ze trouwen voor de kerk. Ten eerste wil ik zeggen dat de bruiloft die ik in Linares heb meegemaakt in geen enkel opzicht lijkt op hoe ik het in Nederland heb gezien. Dat wil zeggen: het idee is hetzelfde, maar de uitvoering… één grote rommel! Ten eerste zou de ceremonie om zeven uur beginnen en wij, inclusief de moeder van de bruid, kwamen pas om half acht aankakken! Vervolgens, na een poosje buiten gesocialized te hebben – overigens, de locatie was erg mooi: we zaten in het dorpje Yerbas Buenas bij een rodeo – gingen we allemaal naar binnen voor de ceremonie. Daar stond een bureautje waar een stijf mannetje aan zat met een pen en een stapeltje papieren. Terwijl de bruid en bruidegom zich wiebelend voor dit mannetje plaatsten, en wij gasten in een slordig kringetje er omheen gingen staan, begon hij aan zijn verhaal. Kinderen renden rond, begonnen te huilen of te vechten, zes telefoons gingen af en het mannetje ging ongestoord verder. Na vijf minuten konden het bruidspaar en de getuigen tekenen, werd er een vluchtige zoen gegeven en was het huwelijk een feit. Het mannetje kon eindelijk naar huis en was dan ook snel weg. Vervolgens kon het feest beginnen, en alles kwam traag op gang. Er werden enkele pisco sours uitgedeeld, empanadas, en na ongeveer een uurtje kletsen met iedereen, mochten we opnieuw naar binnen voor het diné. Daar was niets mis mee, we zaten gezellig aan een ronde tafel en wederom werd er gesocialized. De rest van de avond werd er gedronken, maar echter weinig gedanst. Niet zo vreemd, want de muziekinstallatie bestond uit computerboxjes met een mp3-speler, en dat voor een enorme zaal. Het toppunt van de avond was eigenlijk dat alle kids in een gang gingen voetballen, vlakbij de wc’s, en dat iedereen die naar de wc ging uiteindelijk niet meer terugkwam en werd opgezogen in het spel. Ik ook, hoewel op de allergladste sandaaltjes ooit, met als resultaat dat ik de volgende dag twee blauwe billen had (en dat het sandaaltje stuk ging, dat de bruid zelf me nota bene geleend had!) Aan het eind van de avond bracht Marcella, de bruid dus, ons in een pick-up naar huis…
Deel twee van de culturele activiteiten afgelopen maand was het meemaken van het Cuasimodo-feest, een typisch Chileens religieus feest dat absoluut niets te maken heeft met de Cuasimodo die wij kennen van een bekende Disneyfilm. Zoals ik al zei, volg ik het vak folklore, en onze eerste huiswerkopdracht was het meemaken van zo’n feest met een groepje, en hierover een werkstukje te schrijven. Kara en ik, de twee blonde gringas van de klas, werden meteen uitgenodigd door twee sympathieke Chilenen, jongen (Luis) en meisje (Evelyn), om met hun een groepje te vormen. Omdat mijn Poolse huisgenoot Magda stond te springen om het Cuasimodofeest ook bij te wonen, nam ik haar op sleeptouw. Zondag 30 maart, om negen uur ’s ochtends, begon het: met de auto (van de vriend van Evelyn) zochten we het feest, dat we vonden in La Florida, een “comuna” van Santiago. Ik zal eerst even uitleggen waar dit religieuze feest voor staat: het gaat er om dat de mensen die tijdens Pasen niet naar de kerk konden om gezegend te worden, wegens een ziekte of pure ouderdom die in korte tijd tot de dood zal leiden, toch kunnen worden gezegend. Zodoende is er een priester die begeleid door zijn Cuasimodo’s, in originele functie om hem te beschermen, langs de huizen van de zieken gaat om ze daar een hostie te voeren. Dat klinkt enigszinds zielig, maar toch heeft de feestelijkheid de overhand. De Cuasimodo’s rijden op versierde paarden en fietsen, al chicha-drinkend en cueca-luisterend. Zij worden gevolgd door een hele stoet van versierde koetsen en daarna versierde auto’s, en af en toe wordt er gestopt voor een zieke – kort – of voor een kerkelijke mis – lang. Omdat ons groepje ook in een auto zat, reden we helemaal achteraan en zagen we eigenlijk niet zoveel. Maar, tot ons geluk, raakten we tijdens een mis in gesprek met een dronken Cuasimodo, die aan ons gringa’s, Kara, Magda en ik, een plaatsje aanbood achterin de pickup truck van de fotograaf en de dj (met flinke geluidsinstallatie). Pech voor Luis en Evelyn, maar de rest van de dag hadden wij prima zicht op alle zegeningen en de prachtige paardenstoet. Bovendien raakten we in contact met de fotograaf, de dj en onze chauffeur, die harstikke sympatiek waren en waarmee we empanadas gingen eten, en die ons aan het eind van de dag zelfs per sé thuis af wilden zetten (en Santiago is grooooot). Op de foto’s op hyves en facebook staan zij ook. Omdat ik die dag het één en ander gefilmd had, heb ik daar nu een video van gemaakt die jullie kunnen downloaden. Hier is de link:

http://www.loesalleman.nl/cuasimodo.avi

Het bestand is ongeveer 180 MB groot, maar met een Nederlandse verbinding moet dat te doen zijn . Mochten er problemen zijn, laat het even weten alsjullieblieft.

Deel drie van de culturele activiteiten is dat ik nu cuecalessen volg. Cueca is de nationale dans van Chili, die met een zakdoek gedanst wordt, en dat is ook te zien in de Cuasimodovideo. Hopelijk kan ik in september tijdens de nationale feesten heel goed dansen, want dat is dè tijd van de cueca.
In alle andere opzichten ben ik ook al bijhoorlijk aan het verchileensen, dat wil zeggen dat het merendeel van mijn vrienden Chilenen zijn en maar weinig buitenlanders, dat op elk feestje Loes aanwezig is en dat ik tweede ben geworden tijdens het pingpong toernooi van het huis, afgelopen zondag. Morgenavond ga ik naar een salsales met mijn scharrel, overmorgen ga ik cueca dansen (mijn les was vandaag maar mijn partner is geblesseerd dus konden we niet gaan) en zaterdag ga ik naar mijn eerste voetbalwedstrijd!!! Natuurlijk ben ik voor Colo Colo, want dat is het beste team van Chili, en het bijbehorende shirt heb ik al jaaaaren. Ik houd jullie op de hoogte!

Dikke zoenen, vanuit het koude Chili (geloof me maar).