De eerste 3 dagen in Chili

Laat ik maar bij het begin beginnen: Zondag rond zeven uur in de ochtend verlieten mijn ouders, broertje en ik het ouderlijk huis op weg naar Schiphol. Bij aankomst bleek al snel dat we ons ruim drie kwartier in de vluchttijd vergist hadden: typisch een Loes-actie. Gelukkig betekende het dit keer dat ik drie kwartier meer de tijd had om afscheid te nemen van mijn familie, en dat we nog een kopje koffie konden drinken. De vlucht van Schiphol naar Sao Paulo, Brasil, duurde zo’n dertien uur, maar verliep relaxed. Ik keek ruim drie films: Alles is Liefde, waarbij ik constant moest huilen, waarom weet ik niet; The Nanny Diaries, een lekker tussendoortje; en Afblijven, tijdens welke ik nog prettig verrast werd toen Bjorna plotseling zo’n tien seconden in beeld verscheen! Als vierde film had ik ook nog Ocean’s 13 aangezet, maar daarbij sliep ik half. (Ehm, misschien ga ik te gedetailleerd in op oninteressante onderwerpen… wellicht moet ik even doorspoelen)…
In Sao Paulo aangekomen liep alles op rolletjes. Al bij het tweede baliebezoek bleek dat ik mee kon in het eerstvolgende vliegtuig. In de tussentijd was ik nog even naar buiten gelopen, aangezien het snikheet was en ik met dikke jassen en tassen liep, maar het regende katten en honden en de bliksem sloeg in op de stad! Even later, al door de douane heen en wachtend op het boarden, bleek dit noodweer eerder op de dag al gevolgen te hebben gehad voor het vliegverkeer. In Rio de Janeiro, waarvandaan mijn vliegtuig moest komen, was de airport enkele uren gesloten geweest. Het gevolg: Ik moest wederom (vorig jaar namelijk ook) de halve nacht op het vliegveld blijven wachten zonder eten en drinken! En zonder slapen… Inmiddels is het namelijk al zo’n drie uur ’s nachts Nederlandse tijd. Uiteindelijk kwam het vliegtuig dan toch… Nog vier uurtjes moest ik, en ik zat naast een model dat voor de grootste Chileens merken werkte en naast een hele oude man die me vertelde dat hij een zoontje had van twee jaar. In totaal duurde de reis zo’n 27 uur. Toen ik ’s morgens (Chileense tijd) eindelijk bij mijn nieuwe huis aankwam (na een uitgebreid gesprek met mijn taxichauffeur die graag wel uit wou met me), belde ik Lotte wakker en ik moest bij haar op de kamer slapen. Door de spanning was ik echter de slaap voorbij, en na een uurtje gelegen te hebben maakte ik mij klaar voor de eerste dag!
In het huis zit ook een groep Duitsers van Lottes en mijn leeftijd, die allemaal overigens perfect Nederlands spreken (net als María de huisbaas). Zij en Lotte begonnen maandag allemaal met een ultradure talencursus op de universiteit, waar ik ze heengebracht had, en dus heb ik ook al de campus gezien! Die is gigantisch, heel mooi en rustig (het is ten slotte vakantie). ’s Middags heb ik toen contact gezocht met Oty en familie, en ben direct op weg gegaan. Fantastisch om ze allemaal weer te zien, hoewel Oscar zich op zijn kamer had opgesloten omdat hij doodsbang was om me te zien. Ik ben met ze (behalve Oscar) naar San Bernardo geweest naar een verjaardag van familie, heb opa en oma ook allemaal weer gezien, en bovendien werd ik meteen al uitgenodigd voor een bruiloft! Op 15 maart in Linares, een dorpje vijf uur naar het zuiden. ’s Avonds terug bij Oty thuis vierden we mijn aankomst met een fles rum, dit keer met Oscar, die nadat ik met hem probeerde te praten op luchtige wijze, eindelijk ook loskwam. Het werd een gezellige avond met voor Chileense begrippen weer zeer open conversatie (we hebben het over vibrators en dildo’s gehad… ) Ik bleef uiteindelijk slapen in Carla’s bed, want de laatste metro was natuurlijk al lang vertrokken.
Gisteren kreeg ik dan eindelijk mijn kamer!!! Helaas, op het eerste gezicht viel die me ontzettend tegen, maar gek genoeg nu – één dag later – vind ik hem al heerlijk! Ik wil alleen wel een hoger bed want deze staat op grondhoogte, wat ik niet zo prettig vind. Hoewel ik de hele dag gisteren vrijwel niks gedaan had, werd de avond daarentegen wederom erg gezellig. Toen de meiden terugkwamen van whatever (ze waren naar een klasgenootje geweest ofzo) hadden we het gezellig gemaakt op de patio, en er waren nog wat andere klasgenoten van hun langsgeweest. Eenmaal diep in de nacht en met een beetje alcohol in het lichaam, heb ik uiteindelijk meegedaan aan een minipingpongtoernooi, waarbij ik weliswaar veel verloor, maar telkens net op het nippertje. Al met al heb ik het dus tot nog toe zeer goed gehad! Wat er allemaal nog komen gaat is echter een complete verassing, maar het idee is ontstaan om dit weekend twee daagjes Valparaíso te doen. Ik houd jullie op de hoogte!

Dikke zoen op de rechterwang!Van Loes