1 kilo aardbeien

Hmmm – een kilo aardbeien kost hier nu maar 1 euro! Ja, het is weer lente, bijna zomer, en dat betekent dat ik eindelijk weer kan genieten van het weer en al het lekkere en goedkope fruit. Helaas betekent het ook dat ik nu zo’n gigantische last van hooikoorts heb, dat geen enkel medicijn meer helpt en ik de hele buurt bij elkaar nies.
Sinds mijn laatste bericht is er veel gebeurd, maar dat komt eigenlijk vooral omdat er veel tijd voorbij is gegaan. In principe heb ik zodanig mijn routine in dit leven gevonden, dat er op korte termijn niet zo veel te vertellen valt. De hoogtepunten zijn het tripje naar Linares en de reis naar Perú in juli, en de vaderlandse feestdagen in september. Van die gebeurtenissen heb ik aardig wat foto’s geüpload naar facebook, die de geïnteresseerden hier kunnen vinden:

http://www.facebook.com/album.php?aid=60711&l=941cd&id=508991320 Linares 1
http://www.facebook.com/album.php?aid=60717&l=31c24&id=508991320 Linares 2
http://www.facebook.com/album.php?aid=60733&l=d974a&id=508991320 Linares 3
http://www.facebook.com/album.php?aid=64522&l=11184&id=508991320 Peru 1
http://www.facebook.com/album.php?aid=64534&l=2cc50&id=508991320 Peru 2
http://www.facebook.com/album.php?aid=64964&l=4e0a5&id=508991320 Peru 3
http://www.facebook.com/album.php?aid=65170&l=d7ba4&id=508991320 Peru 4
http://www.facebook.com/album.php?aid=66098&l=36a6c&id=508991320 Peru 5
http://www.facebook.com/album.php?aid=66105&l=87f0b&id=508991320 Peru 6
http://www.facebook.com/album.php?aid=72851&l=9db3d&id=508991320 Nationaal Feest 1
http://www.facebook.com/album.php?aid=72904&l=4d834&id=508991320 Nationaal Feest 2
http://www.facebook.com/album.php?aid=58868&l=13d64&id=508991320 Foto’s vanuit vliegtuigen

Van de Fiestas Patrias ben ik bovendien ook een film aan het maken, die ik zal uploaden zodra die af is. Dat zal echter wel nog even duren, want op dit moment is het einde van het semester alweer bijna aangebroken! Oftewel: ik heb heel veel toetsen en werkstukken te schrijven, en dat naast de gebruikelijke routine van het feesten en verkering hebben! Ja, verkering heb ik alweer ruim een half jaar, nog steeds met mijn lieve vriendje Luis die al een aardig mondje Nederlands spreekt. Hoe zal dat toch gaan straks als ik weer weg ga?
Maar weg (of voor jullie: terug) ben ik nog niet, dus voorlopig zal ik hier het sap uit het leven halen.. Oftewel, zoveel mogelijk genieten. Ergens in januari zal ik dan weer teruggaan.

Groetjes

Nog even geduld!

Over een week ben ik alweer terug in Nederland! Dat klinkt bijhoorlijk heftig, maar gelukkig ga ik maar voor twee weekjes. Even een tussenstop maken zeg maar, om mijn familie en vrienden te zien, en om academische redenen: ik heb enkele toetsen die gemaakt moeten worden, zoals Spaans spreken en schrijven. De afgelopen twee maanden ben ik druk geweest; niet omdat ik het zo druk had, maar omdat er zich een nieuwe ontwikkeling heeft voorgedaan: dat wil zeggen dat ik nu verkering heb met (wederom) een Chileen. Zijn naam is Luis (dat spreek je dus ongeveer uit als Loe-íes) en ik ken hem van de universiteit, in feite ken ik hem omdat we samen de Cuasimodo-opdracht hebben gedaan, waar ik vorige keer over geschreven had.

Behalve dat ben ik een weekendje naar Buenos Aires geweest, op bezoek bij Selma, een paar dagen richting het strand van Viña gegaan, en is Selma ook hier naar toe gekomen, op mijn verjaardag (ik ben 21 geworden!). Foto’s hiervan staan rijkelijk op facebook (links zal ik proberen te plaatsen). Deze week heb ik leuke dingen gedaan, zoals Luis aan mijn oude gastgezin voorstellen (inclusief aan mijn ex – whaaa!), en karaoke zingen in een volle kroeg (gisteren).
Op de universiteit was het ook een drukke boel: ik heb ongeveer één toets of werkstuk per week. Desondanks werkt dat toch prettiger dan de toetsweken in Nederland, waarbij je alles tegelijkertijd krijgt getoetst en je je in die week tot huilens toe in de stress werkt. Ik heb inmiddels werkstukken geschreven over verschillende folklorische stukken uit Chili, over de cultuur van de Rapanui op Paaseiland, over het administratieve sisteem van de Inca’s en over de relatie tussen staat en subject in het Mexico van begin twintigste eeuw.
Buenos Aires was te gek. Hoewel kort, slechts 3 nachten, heeft Selma ontzettend haar best gedaan om me tijdens mijn bezoek de hele stad te laten zien, en ook nog eens om haar vrienden in het nachtleven te leren kennen. Je kunt je voorstellen dat ik achteraf doodop was. Buenos Aires is mooi – vooral de architectuur, die heel Europees aandoet, en de sfeer in de stad is magisch, met al die halfblote tangodanseressen, in de kou – maar gigantisch en druk. Vooral het verkeer is heel erg aanwezig en gevaarlijk, zoals Selma zei: “Als ik deze stad aan het einde van het semester weer kan verlaten zonder een ongeluk te hebben gehad, mag ik mezelf gelukkig prijzen.” De armoede was ook groot en bood een scherp contrast met de zo prachtige architectuur in het centrum: Selma bijvoorbeeld woont in een monumentaal pand, maar haar onderburen zijn twee zwervers die in het portaal slapen. Ik hoorde overigens, dat één van die twee buren een paar weken na mijn bezoek precies op die plaats was overleden… En in één van de meest toeristische barrio’s, La Boca, liepen we heel even een zijstraatje in en er kwam meteen een politiebusje aan dat zo vriendelijk was ons te vertellen dat we echt zo snel mogelijk die straat uit moesten, en dat zij wel even toezicht zouden blijven houden, opdat niemand ons zou overvallen. Desondanks heb ik toch ontzettend kunnen genieten van de sfeer, het geweldige eten en de toffe huisgenoten van Selma.
Mijn eenentwintigste verjaardag begon in Nederland natuurlijk zo’n zes uur eerder dan hier, waardoor ik op 8 mei al door mijn ouders gebeld en gefeliciteerd werd. Daarna, om twaalf uur ’s nachts zat ik buiten met enkele huisgenoten wijntjes te drinken en heb ik wederom felicitaties ontvangen, onder andere van mijn huisbaas María. Op mijn verjaardag zelf had iemand een flinke barbecue georganiseerd op de patio, met ruim negen kilo vlees. Luis was hier ook bij en het was weer een toffe avond. Pas op zaterdag 10 mei vierde ik mijn verjaardag écht. Op de markt had ik flinke vlees-, vis- en groenteninkoop gedaan, om mijn eigen barbecue te organiseren. Een gezellige groep vrienden was op komen dagen, en ik heb met Selma, Lotte en Stefan (een Duitser die Nederlands kan) “Het is een nacht” gezongen, cueca gedanst met Luis en later ook met Nicolas (mijn lespartner), een taart in mijn gezicht gekregen en er was een optreden van een heuse (dronken) accordeonartiest. Hoewel de avond toen al niet meer stuk kon, zijn we rond twaalven naar de uitgaansbuurt Bellavista gegaan om reggaeton te dansen, en kreeg ik als jarige jop gratis drank van het huis. Ik heb zelfs cadeautjes ontvangen op mijn verjaardag: chocola, kledingstukken, mokken, oorbellen en van Luis ook een heel spectrum aan presentjes, waaronder geitenwollen sokken van het eiland Chiloe, en van mijn huisbazen, María en Claudio, een prachtige zilveren ring met mineralen die Chili uitbeelden, een ring die bovendien door Claudio (juweelhandwerker) gemaakt is.
Zoals ik begon, zal ik ook eindigen: binnen een week ben ik weer Nederland. Ik hoop daar jullie allemaal te zien, en dan praten we verder. Tot snel!

Multicultureel en ingeburgerd

Alweer 2 maanden in Chili, o wat vliegt de tijd! De lessen zijn ruim een maand geleden in volle vaart begonnen, en de eerste toetsen zijn achter de rug! Ik volg vier vakken: Geschiedenis van Zuid-Amerika, Politieke ontwikkeling in Chili, Chileense folklore en Quechua, waarover ik al eerder gesproken had. Ik geloof dat ik mijn vakken goed gekozen heb, ze zijn namelijk waanzinnig interessant en ik heb geanimeerde docenten. Alleen Politieke ontwikkeling is bijhoorlijk ingewikkeld, veel nieuwe termen en bovendien een docent die zo snel praat dat zelfs Chilenen hem af en toe niet kunnen volgen (en die zijn wat gewend!). Voor elk vak heb ik twee keer in de week les, en die lessen duren 80 minuten. Dat is bijhoorlijk wennen, aangezien ik in Nederland vrijwel na elke 45 minuten een kwartier pauze kreeg (en verdiende, haha). Kortom: op de Universidad Católica zijn er veel meer contacturen. Ik heb elke week van maandag tot donderdag in de ochtend twee lessen, weliswaar moet er vroeg worden opgestaan, maar in de middag heb ik alle tijd voor mezelf (eigenlijk is die tijd voor huiswerk bestemd, maar tot nog toe wordt er vooral gefeest, of af en toe een siesta geslapen om het nodige in te halen. Maar niet gevreesd! Mijn eerste cijfer die ik binnen gekregen heb was een 6.2, en dat staat ongeveer gelijk aan een 9 in Nederland. Dat was voor Quechua ).
Op cultureel gebied heb ik ook al het een en ander meegekregen: 15 maart ben ik namelijk met Oty en de andere leden van mijn oude gastgezin naar Linares gereisd, zo’n vier uur richting zuiden, waar hun nicht Marcella ging trouwen. Het ging om het burgelijke gedeelde van de bruiloft: pas in september gaat ze trouwen voor de kerk. Ten eerste wil ik zeggen dat de bruiloft die ik in Linares heb meegemaakt in geen enkel opzicht lijkt op hoe ik het in Nederland heb gezien. Dat wil zeggen: het idee is hetzelfde, maar de uitvoering… één grote rommel! Ten eerste zou de ceremonie om zeven uur beginnen en wij, inclusief de moeder van de bruid, kwamen pas om half acht aankakken! Vervolgens, na een poosje buiten gesocialized te hebben – overigens, de locatie was erg mooi: we zaten in het dorpje Yerbas Buenas bij een rodeo – gingen we allemaal naar binnen voor de ceremonie. Daar stond een bureautje waar een stijf mannetje aan zat met een pen en een stapeltje papieren. Terwijl de bruid en bruidegom zich wiebelend voor dit mannetje plaatsten, en wij gasten in een slordig kringetje er omheen gingen staan, begon hij aan zijn verhaal. Kinderen renden rond, begonnen te huilen of te vechten, zes telefoons gingen af en het mannetje ging ongestoord verder. Na vijf minuten konden het bruidspaar en de getuigen tekenen, werd er een vluchtige zoen gegeven en was het huwelijk een feit. Het mannetje kon eindelijk naar huis en was dan ook snel weg. Vervolgens kon het feest beginnen, en alles kwam traag op gang. Er werden enkele pisco sours uitgedeeld, empanadas, en na ongeveer een uurtje kletsen met iedereen, mochten we opnieuw naar binnen voor het diné. Daar was niets mis mee, we zaten gezellig aan een ronde tafel en wederom werd er gesocialized. De rest van de avond werd er gedronken, maar echter weinig gedanst. Niet zo vreemd, want de muziekinstallatie bestond uit computerboxjes met een mp3-speler, en dat voor een enorme zaal. Het toppunt van de avond was eigenlijk dat alle kids in een gang gingen voetballen, vlakbij de wc’s, en dat iedereen die naar de wc ging uiteindelijk niet meer terugkwam en werd opgezogen in het spel. Ik ook, hoewel op de allergladste sandaaltjes ooit, met als resultaat dat ik de volgende dag twee blauwe billen had (en dat het sandaaltje stuk ging, dat de bruid zelf me nota bene geleend had!) Aan het eind van de avond bracht Marcella, de bruid dus, ons in een pick-up naar huis…
Deel twee van de culturele activiteiten afgelopen maand was het meemaken van het Cuasimodo-feest, een typisch Chileens religieus feest dat absoluut niets te maken heeft met de Cuasimodo die wij kennen van een bekende Disneyfilm. Zoals ik al zei, volg ik het vak folklore, en onze eerste huiswerkopdracht was het meemaken van zo’n feest met een groepje, en hierover een werkstukje te schrijven. Kara en ik, de twee blonde gringas van de klas, werden meteen uitgenodigd door twee sympathieke Chilenen, jongen (Luis) en meisje (Evelyn), om met hun een groepje te vormen. Omdat mijn Poolse huisgenoot Magda stond te springen om het Cuasimodofeest ook bij te wonen, nam ik haar op sleeptouw. Zondag 30 maart, om negen uur ’s ochtends, begon het: met de auto (van de vriend van Evelyn) zochten we het feest, dat we vonden in La Florida, een “comuna” van Santiago. Ik zal eerst even uitleggen waar dit religieuze feest voor staat: het gaat er om dat de mensen die tijdens Pasen niet naar de kerk konden om gezegend te worden, wegens een ziekte of pure ouderdom die in korte tijd tot de dood zal leiden, toch kunnen worden gezegend. Zodoende is er een priester die begeleid door zijn Cuasimodo’s, in originele functie om hem te beschermen, langs de huizen van de zieken gaat om ze daar een hostie te voeren. Dat klinkt enigszinds zielig, maar toch heeft de feestelijkheid de overhand. De Cuasimodo’s rijden op versierde paarden en fietsen, al chicha-drinkend en cueca-luisterend. Zij worden gevolgd door een hele stoet van versierde koetsen en daarna versierde auto’s, en af en toe wordt er gestopt voor een zieke – kort – of voor een kerkelijke mis – lang. Omdat ons groepje ook in een auto zat, reden we helemaal achteraan en zagen we eigenlijk niet zoveel. Maar, tot ons geluk, raakten we tijdens een mis in gesprek met een dronken Cuasimodo, die aan ons gringa’s, Kara, Magda en ik, een plaatsje aanbood achterin de pickup truck van de fotograaf en de dj (met flinke geluidsinstallatie). Pech voor Luis en Evelyn, maar de rest van de dag hadden wij prima zicht op alle zegeningen en de prachtige paardenstoet. Bovendien raakten we in contact met de fotograaf, de dj en onze chauffeur, die harstikke sympatiek waren en waarmee we empanadas gingen eten, en die ons aan het eind van de dag zelfs per sé thuis af wilden zetten (en Santiago is grooooot). Op de foto’s op hyves en facebook staan zij ook. Omdat ik die dag het één en ander gefilmd had, heb ik daar nu een video van gemaakt die jullie kunnen downloaden. Hier is de link:

http://www.loesalleman.nl/cuasimodo.avi

Het bestand is ongeveer 180 MB groot, maar met een Nederlandse verbinding moet dat te doen zijn . Mochten er problemen zijn, laat het even weten alsjullieblieft.

Deel drie van de culturele activiteiten is dat ik nu cuecalessen volg. Cueca is de nationale dans van Chili, die met een zakdoek gedanst wordt, en dat is ook te zien in de Cuasimodovideo. Hopelijk kan ik in september tijdens de nationale feesten heel goed dansen, want dat is dè tijd van de cueca.
In alle andere opzichten ben ik ook al bijhoorlijk aan het verchileensen, dat wil zeggen dat het merendeel van mijn vrienden Chilenen zijn en maar weinig buitenlanders, dat op elk feestje Loes aanwezig is en dat ik tweede ben geworden tijdens het pingpong toernooi van het huis, afgelopen zondag. Morgenavond ga ik naar een salsales met mijn scharrel, overmorgen ga ik cueca dansen (mijn les was vandaag maar mijn partner is geblesseerd dus konden we niet gaan) en zaterdag ga ik naar mijn eerste voetbalwedstrijd!!! Natuurlijk ben ik voor Colo Colo, want dat is het beste team van Chili, en het bijbehorende shirt heb ik al jaaaaren. Ik houd jullie op de hoogte!

Dikke zoenen, vanuit het koude Chili (geloof me maar).

Lessen zijn begonnen, na zo’n 3 weken vakantie

Er gebeurt zoveel om me heen, en ik doe zoveel leuke dingen, dat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen. Vlak na mijn aankomst hier, leerde ik mijn huisgenootje Julia (Brasileense) kennen, die ook net aangekomen was. Alle andere huisgenoten gingen overdag naar school, Spaanse cursus, en hadden ’s avonds feestjes bij hun klasgenoten, dus die zag ik niet zoveel, maar Julia had net als ik niets te doen en veel tijd over tot het begin van de studie, dus het kwam goed uit elkaar te ontmoeten. Ik heb haar toen veel van Santiago laten zien, en ’s avonds gingen we altijd lekker stappen. Kort later kwamen ook Anna en Flavia bij ons in huis wonen, die ook onze vriendinnen werden (eigenlijk kende Julia Flavia al uit Brasilië, en daarom kwam Flavia ook). Op mijn foto’s op hyves en facebook staan ze allemaal.
Ik geniet bijhoorlijk van mijn huis, het leuke is dat er veel mensen wonen en er dus altijd wel wat te socializen valt. Mijn huisgenoten zijn heel verschillend: studenten, toeristen, mensen die werken, zowel Chilenen als Buitenlanders. Van alle leeftijden, welteverstaan. Zo woont er (nu nog) een man van in de 60, een Engelsman die een groot deel van zijn leven in Chili heeft gewoont. Aanvankelijk was het nog een sympathiek type, maar hij werd steeds knorriger. Vaak zelfs onterecht, en vooral wat geluid betrefd (waar wij wonen is het ontzettend rumoerig, altijd is er herrie van auto’s, reggeaton van buren tot diep in de nacht en rond 7:30 continue getoeter van schoolbusjes). Toen ik zaterdag na het uitgaan enigszins beschonken thuiskwam, wilde ik voor het slapengaan nog even Harry Potter luisteren (ik heb de boeken niet meegenomen, en zodoende maar de audio-versie gedownload van internet), maar ik besefte niet dat het volumen ietswat hard stond. Bovendien viel ik al vrij snel in slaap, zonder HP stop te zetten. Een poosje later, terwijl ik diep in slaap was, zo rond 5 uur, werd er erg hard op mijn deur en op die van anderen gebonsd. Langzaam werd ik wakker en het eerste wat ik deed, was HP uitzetten om te horen wat er aan de hand was. Plotseling hoorde ik: ‘You piece of shit, morgen moet ik met je praten.’ Het was Filips stem geweest, en kennelijk aan mij gericht. Ik voelde me aardig beledigd door die opmerking en ik wist niet wat ik ermee aan moest, dus gaf ik geen antwoord, en Filip ging weg.
Twee dagen later vond ik Filip in de keuken, en ik dacht dat het een mooi moment was om het uit te praten. Ik had al gehoord dat hij bij Maria (de huisbaas) geklaagd had, maar zij was eerlijk gezegd veel kwader over zijn houding dan over mijn geluidsproductie en dus had ze zich verontschuldigd aan mij voor het gedrag van Filip. Toen ik met Filip ging praten bood ik eerst ook mijn excuses aan, die hij accepteerde. Vervolgens vroeg ik hem wat hij vond van hetgeen dat hij tegen mij gezegd had. Vervolgens kreeg ik een hele tirade over me heen, hij zei dat hij me terecht een piece of shit had genoemd, dat ik geluk had dat hij de deur niet ingetrapt had, en dat hij er niet over peinsde zich daarover te verontschuldigen. Het hele huis hoorde hem schreeuwen. Hier was ik bijhoorlijk van geschrokken, in plaats van de zaak uit te praten, beledigde hij me méér! De huisbasen waren ook heeeel boos over zijn gedrag en gingen met hem praten. Omdat hij onvermurwbaar bleek, heeft Maria hem gezegd dat hij het huis moest verlaten. Ze was zelfs zo boos dat ze hem het liefst op diezelfde dag nog zag vertrekken. Desondanks, later die dag bleek Filip toch nog tot inkeer te komen. Hij kwam zich bij mij verontschuldigen, maar kennelijk heeft dat hem heel veel moeite gekost. Ik zei dat het goed was, maar Filip vertrekt toch morgen uit het huis, en volgens Maria is dat het beste voor iedereen. Dit was allemaal afgelopen weekend gebeurd.
Nu zal ik proberen over de leukere dingen te schrijven, want eerlijk gezegd was dit het enige nare dat er gebeurd was, en heb ik hier de beste tijd! Ongeveer één keer per week ga ik naar Oty’s huis, om daar te lunchen of once te eten, en zij vinden het altijd heel leuk dat ik langskom. Vooral ook de opa en oma, die me nog steeds zien als een deel van de familie. Met Oscar ben ik nu goed bevriend, maar ik geloof dat er enige misverstanden zijn wat ons betrefd. De foto’s op de hyve van Oscar zijn namelijk van vorig jaar. Ik zeg dit omdat bijvoorbeeld mijn ouders zich rot waren geschrokken en dachten dat we weer samen waren… Maar nee, dat is niet waar, hoewel we nu wel vrienden zijn, vooral om gezellig samen te poolen. Ook heb ik Oscar zover gekregen dat hij mijn kamer wil verven! Haha, goed geregeld.
Vorige week vrijdag ben ik met Anna, een Oostenrijks meisje dat hier stage loopt voor twee maanden, naar het strand van Viña del Mar gegaan, en hebben we ook Valparaíso bezocht. Voor mij was dit vooral meer van het zelfde, maar het is altijd leuk om iets aan een ander te laten zien. ’s Avonds zijn we naar de Mexicaan in Viña gegaan, die mijn moeder en Leonoor ook zeker kennen, en daarna naar het altijd heerlijke Enjoy del Mar, om de zonsondergang te zien met een heerlijke rode wijn. Ik heb nog gepoogd de palmboom te vinden die mij drie jaar terug bijna vermoordde, maar dat gedeelde was een beetje veranderd, waardoor ik de missie niet kon vervullen.
Deze week begon eindelijk het universiteitsleven. Maandag was er een introductie voor alle uitwisselingsstudenten, of althans een gedeelte ervan, maar het zijn er ontzettend veel! Hier kwam ik Kena tegen, een Chileens meisje dat in Nederland gewoond had en aan de UvA gestudeerd en ik dus al kende. Het was een nuttige middag, hoewel verder niet heel bijzonder. Woensdag had ik dan eindelijk les voor het eerst! ’s Morgens om 8:30 al, een les Quechua, dat is een indianentaal die vooral in Peru gesproken wordt. Dat vond ik echt waanzinnig interessant! Wordt absoluut mijn favoriete vak, denk ik zo. De andere vakken die ik dit semester volg zijn politiek, geschiedenis en folklore van Chili. Ik heb dan van maandag tot en met donderdag elke dag om half 9 les, tot ergens tegen de middag. Dat worden waarschijnlijk een hoop siestas! Later had ik nog een vak gevolgd, maar dat ga ik pas volgend semester doen. Geschiedenis, daarna, viel uit. Na een georganiseerde tour over de campus, kwam ik die middag Fahet tegen, een Chileen die ik ook in Nederland had leren kennen. Om bij te praten (hij is pas sinds twee weken terug in Chili) zijn we met nog een vriend van hem ergens wat biertjes gaan drinken. Woensdagavond was er een groot feest georganiseerd voor buitenlandse studenten, maar ook voor Chilenen, waar ik met mijn huisgenoten, ditmaal ook Lotte, heen was gegaan. Hoewel het leeg was, helemaal leeg, toen we aankwamen, werd het daarna propvol, maar erg gezellig. Ik heb een hoop cumbias en merengues gedanst met leuke Cilenen. Pas rond 5 uur namen we een taxi richting huis.
Oja, morgen (zaterdag) is er trouwens Sensation White hier in Santiago. Het is voor het eerst dat er hier (in Zuid-Amerika geloof ik) zo’n groot dance-event georganiseerd wordt, dus het is heel bijzonder. De embassade geeft ook een feest omdat dit een Nederlands-export product is, vanavond. Ook ik was uitgenodigd, maar ik heb uiteindelijk besloten dat ik liever naar de bbq van de U ga, want dat moet toch een stuk leuker zijn.

Toedeledoki, tres besos a la holandesa!!

De eerste 3 dagen in Chili

Laat ik maar bij het begin beginnen: Zondag rond zeven uur in de ochtend verlieten mijn ouders, broertje en ik het ouderlijk huis op weg naar Schiphol. Bij aankomst bleek al snel dat we ons ruim drie kwartier in de vluchttijd vergist hadden: typisch een Loes-actie. Gelukkig betekende het dit keer dat ik drie kwartier meer de tijd had om afscheid te nemen van mijn familie, en dat we nog een kopje koffie konden drinken. De vlucht van Schiphol naar Sao Paulo, Brasil, duurde zo’n dertien uur, maar verliep relaxed. Ik keek ruim drie films: Alles is Liefde, waarbij ik constant moest huilen, waarom weet ik niet; The Nanny Diaries, een lekker tussendoortje; en Afblijven, tijdens welke ik nog prettig verrast werd toen Bjorna plotseling zo’n tien seconden in beeld verscheen! Als vierde film had ik ook nog Ocean’s 13 aangezet, maar daarbij sliep ik half. (Ehm, misschien ga ik te gedetailleerd in op oninteressante onderwerpen… wellicht moet ik even doorspoelen)…
In Sao Paulo aangekomen liep alles op rolletjes. Al bij het tweede baliebezoek bleek dat ik mee kon in het eerstvolgende vliegtuig. In de tussentijd was ik nog even naar buiten gelopen, aangezien het snikheet was en ik met dikke jassen en tassen liep, maar het regende katten en honden en de bliksem sloeg in op de stad! Even later, al door de douane heen en wachtend op het boarden, bleek dit noodweer eerder op de dag al gevolgen te hebben gehad voor het vliegverkeer. In Rio de Janeiro, waarvandaan mijn vliegtuig moest komen, was de airport enkele uren gesloten geweest. Het gevolg: Ik moest wederom (vorig jaar namelijk ook) de halve nacht op het vliegveld blijven wachten zonder eten en drinken! En zonder slapen… Inmiddels is het namelijk al zo’n drie uur ’s nachts Nederlandse tijd. Uiteindelijk kwam het vliegtuig dan toch… Nog vier uurtjes moest ik, en ik zat naast een model dat voor de grootste Chileens merken werkte en naast een hele oude man die me vertelde dat hij een zoontje had van twee jaar. In totaal duurde de reis zo’n 27 uur. Toen ik ’s morgens (Chileense tijd) eindelijk bij mijn nieuwe huis aankwam (na een uitgebreid gesprek met mijn taxichauffeur die graag wel uit wou met me), belde ik Lotte wakker en ik moest bij haar op de kamer slapen. Door de spanning was ik echter de slaap voorbij, en na een uurtje gelegen te hebben maakte ik mij klaar voor de eerste dag!
In het huis zit ook een groep Duitsers van Lottes en mijn leeftijd, die allemaal overigens perfect Nederlands spreken (net als María de huisbaas). Zij en Lotte begonnen maandag allemaal met een ultradure talencursus op de universiteit, waar ik ze heengebracht had, en dus heb ik ook al de campus gezien! Die is gigantisch, heel mooi en rustig (het is ten slotte vakantie). ’s Middags heb ik toen contact gezocht met Oty en familie, en ben direct op weg gegaan. Fantastisch om ze allemaal weer te zien, hoewel Oscar zich op zijn kamer had opgesloten omdat hij doodsbang was om me te zien. Ik ben met ze (behalve Oscar) naar San Bernardo geweest naar een verjaardag van familie, heb opa en oma ook allemaal weer gezien, en bovendien werd ik meteen al uitgenodigd voor een bruiloft! Op 15 maart in Linares, een dorpje vijf uur naar het zuiden. ’s Avonds terug bij Oty thuis vierden we mijn aankomst met een fles rum, dit keer met Oscar, die nadat ik met hem probeerde te praten op luchtige wijze, eindelijk ook loskwam. Het werd een gezellige avond met voor Chileense begrippen weer zeer open conversatie (we hebben het over vibrators en dildo’s gehad… ) Ik bleef uiteindelijk slapen in Carla’s bed, want de laatste metro was natuurlijk al lang vertrokken.
Gisteren kreeg ik dan eindelijk mijn kamer!!! Helaas, op het eerste gezicht viel die me ontzettend tegen, maar gek genoeg nu – één dag later – vind ik hem al heerlijk! Ik wil alleen wel een hoger bed want deze staat op grondhoogte, wat ik niet zo prettig vind. Hoewel ik de hele dag gisteren vrijwel niks gedaan had, werd de avond daarentegen wederom erg gezellig. Toen de meiden terugkwamen van whatever (ze waren naar een klasgenootje geweest ofzo) hadden we het gezellig gemaakt op de patio, en er waren nog wat andere klasgenoten van hun langsgeweest. Eenmaal diep in de nacht en met een beetje alcohol in het lichaam, heb ik uiteindelijk meegedaan aan een minipingpongtoernooi, waarbij ik weliswaar veel verloor, maar telkens net op het nippertje. Al met al heb ik het dus tot nog toe zeer goed gehad! Wat er allemaal nog komen gaat is echter een complete verassing, maar het idee is ontstaan om dit weekend twee daagjes Valparaíso te doen. Ik houd jullie op de hoogte!

Dikke zoen op de rechterwang!Van Loes